Irkçılığa ve Milliyetçiliğe DurDe!

Cengiz Aktar

ABD Temsilciler Meclisi altkomitesinde kabul edilen kararın en vahim sonucu sanıldığı veya temenni edildiği gibi Türk-Amerikan ilişkileri değil. Kararla birlikte, can çekişmekte olan protokollerin tabutuna son çivi çakıldı, en iyi ihtimalle bu anlaşmalar derin dondurucuya kalktı. Bu, başta Ermenistan ve Türkiye olmak üzere Kafkasya’daki tüm ülkeler, ilâveten ABD’nin de kaybettiği bir sonuçtur.

Cengiz Aktar

Tarihî bir dönemden geçiyor Türkiye. Daha çok başında bulunduğumuz sivilleşme- demilitarizasyon-normalleşme süreci elbette çok sancılı olacak. Bunu kriz olarak tanımlayan çok, kriz olabilir ama tıp diliyle kronik bir kriz bu, birden bire nüksetmiş, akut bir kriz değil. Benzer süreçler İspanya, Portekiz ve Yunanistan’da yaşandı. Onyıllar sürdü. Darbeseverleri cezalandırmakla iş bitmiyor. Zihniyetin değişmesi zaman alıyor. Darbe ve her çeşit vesayetten kurtulmanın hukukî altyapının oluşturulması kolay olmuyor.

Cengiz Aktar

19 Ocak münasebetiyle yapılanlar arasında en anlamlısı ‘Barış İçin Sanat’ grubunun www.barisicinsanat.org Ergenekon Caddesi’ni Hrant Dink Caddesi’ne dönüştüren korsan etkinlikti. Değişikliğin yakın zamanda resmen gerçekleşmesi mucize olur. Nitekim Şişli Belediyesi’nin caddeyi değil ama Agos’un yanı başındaki Şafak Sokak’ın adını değiştirme niyeti Büyükşehir tarafından sudan gerekçelerle reddedildi. Gayrimüslimlerin yaşadıklara yerlere verdiğimiz adlara bakınca Patrik Bartolomeos’un çarmıha gerilme benzetmesi yerli yerine oturuyor. Ermenilerin oturduğu Kurtuluş’ta Talat Paşa İlkokulu, Bozkurt mahallesi, Ergenekon caddesi…

Cengiz Aktar

‘Hrant Dink katledileli üç yıl oldu ve onu öldürtenler elini kolunu sallayarak dolaşıyor. Hrant’ı kollektif bir ‘resmî’ irade öldürdü. Cinayetin arkasındaki ‘devlet eli’ yargı önüne çıkarılmadıkça hiçbirimizin geleceğinin güvence altında olmadığını biliyoruz’ diyor Hrant’ın Arkadaşları. Salı 19 Ocak saat 14.30′da Agos‘un önünde toplanıp adalet taleplerini bir kez daha haykıracaklar. Dava avukatları Fethiye Çetin ve Deniz Tuna‘nın hazırladığı rapor incelenmeli. http://www.hranticinadaleticin.com/tr/belgeler.php

Karin Karakaşlı

İlk okuduğumda sadece çarpıcı bir haberdi. Malezya’nın başkenti Kuala Lumpur’da gayrimüslimlerin “Allah” kelimesini kullanması konusunda çıkan tartışmalarda dört kiliseye molotof kokteyliyle saldırı düzenlenmiş. Şöyle diyordu ayrıntılar: “Yüksek mahkeme, Hıristiyanların, anayasal hakları gereği Allah kelimesini kullanabileceğine karar vererek, hükümetin bu konudaki yasağının kanunsuz olduğunu ilan etti. Malezya’daki Roman Katolik Kilisesi 2007 sonunda, hükümetin Müslüman olmayanların yayımlarında Tanrı kelimesini Allah olarak çevirmelerini yasaklaması üzerine dava açmıştı. Malezyalı yetkililer, Allah kelimesinin İslami bir kelime olduğunu ileri sürerek, Tanrı’yı ifade etmek için sadece Müslümanlar tarafından kullanılabileceği ve diğer dinlerce kullanımının yanlış olacağında ısrar ediyordu.”

Cengiz Aktar

Hükümetin açılım iradesine diyecek yok ama yaklaşımı babadan kalma ‘Kürt açılımı olacaksa onu da devlet yapar’ anlayışıyla mâlûl. Bu pederşahî anlayışa, önce güvenlik ve savunma refleksleriyle hareket eden uzmanların tasarruflarını ekleyince yaklaşımın pek bir sonuç vermeyeceği açık.

Dr. Derya Erdem

Kürt açılımının gündeme geldiği günden bugüne, ana akım (mainstream) medyanın (yaygın kitlesel gazete ve televizyon kanallarının) nasıl bir tutum aldığı, haberlerde neyi nasıl yansıttığı çok kritik bir konudur. Medyanın, Kürt açılımı gibi ülkenin önemli bir dönemeçten geçtiği bu süreçte nasıl bir konum aldığı, yapıcı mı yoksa yıkıcı mı olduğu, kısacası nasıl bir rol aldığı çok önemli, üzerinde dikkatle durulması gereken bir olgudur. Genel gözlemimiz odur ki, medya bu kritik süreçte, yapıcı olmaktan çok yıkıcı, barış dilini geliştirmekten çok, barış dilinin karşısında çatışma, kamplaşma diline esir olmuş, bu dili körüklemiş, antidemokratik yapıda, bir tür savaş gazeteciliği yapmıştır ve halen yapmaktadır.

Cengiz Aktar

Neredeyse kırk yıldır kapalı olan Heybeliada Ruhban Okulu’nun açılmasını vekâletinin en önemli hedefi, hayatının en ulvî amacı olarak tanımlar Patrik Bartolomeos. Mayıs’ta bir Amerikan televizyonuna verdiği mülâkatta okulun daha hâlâ açılmamış olmasına isyan etmiş, hayalkırıklığını dile getirmiş. Ne var bunda? Savunma ile tehdid arasında gidip gelen resmî veya popüler tepkiler Ekümenik Patrik’in ifadelerinin adresini bulduğunun sarih işareti. Çarmıh mecazı islâmda olmasa da mensub olduğu azınlık kadar müslim veya gayrimüslim tüm azınlıkların memleketteki halini ne de güzel tasvir ediyor.

Halil Savda (Vicdani Redçi)

Bir cümleyle;“er Sedat Horoz Şırnak’taki birliğinde intihar etti.” Er Sedat Horozun ölümü Günlük gazetelerde ancak bu kadarlık yere değer görüldü.

Sedat gibi binlerce kişi geride kalan otuz yılda Türk Silahlı Kuvvetlerinde görev yaparken intihar etti ve ya intihar süsü verilerek öldürüldü. Resmi kayıtlara göre 1991 ile 2001 yılları arasında 1248 TSK mensubu intihara kalkıştı; bunlardan 815’i öldü. 2001 yılından sonra resmi makamların açıkladığı bir istatistiki bilgi elimizde yok. Ancak bundan fazlasının intihar ettiği sanılıyor. Tabi bu istatistiki rakamlara eğitim zaiyatı adı altında ölen-öldürülen askerleri eklemiyoruz. Çünkü bu konuda elimizde istatistiki bir veri yok.

Doğan Tarkan

DTP kapatıldı. DTP’li milletvekilleri sine-i millet kararlarını açıkladılar ve her zaman olduğu gibi Türkiye solunda hararetli bir dönem başladı. İnsan, önce herkesin DTP’nin kapatılmasına karşı sokaklara döküldüğünü düşünür. Nerdee! Üst üste basın toplantıları, basın açıklamaları ve internet ortamında yazılar… Türklerden sokağa çıkanlar çok ama çok küçük bir azınlık. Dersim katliamına ilişkin miting öncesi, ‘DTP Kapatılmasın İnisiyatifi’ çağrı yaptı, “DTP halktır, susturulamaz” diyerek ‘DTP ile birlikte yürüyelim’ dedi ve küçük bir grubun dışında kimse gelmedi. Geliriz diyenler de gelmedi.